Ineens was
alles anders

De radio’s zijn stil en de stad lijkt te vertragen. Geen trams, toeterende auto’s of voorbij razend verkeer. Helemaal niets. Ook geen sky radio, 538 of een andere radio zender. Het is onheilspellend stil. 09:42 uur zie ik op mijn horloge.

Mijn collega en ik kijken elkaar aan en denken allebei hetzelfde: ‘Er klopt iets niet.’ Nog voordat één van ons iets kan zeggen, gaat mijn mobiel. Het is de uitvoerder. Ik neem op en aan de andere kant hoor ik wat paniekerig: ‘André Hazes is overleden! André Hazes is dood!’
‘Oké’ zeg ik en hang op.

Verbaasd en nog steeds onder de indruk vertel ik het nieuws aan mijn maat en zonder iets te zeggen stoppen we met ons werk. Niet alleen wij, maar ook de andere bouwvakkers zijn stil. Iedereen lijkt verdooft en is in shock. Niet alleen op de bouw, maar in heel Amsterdam, heel Nederland.

André Hazes is niet meer.

‘s Middags blèren de radio’s weer, beweegt het verkeer als vanouds en lijkt Amsterdam te zijn bijgekomen van de schok. Alle gesprekken gaan natuurlijk over de dood van André en de muziek uit de radio’s, hoe kan het ook anders, is van Hazes. Er hangt een deken van saamhorigheid over de bouwplaats en iedere bouwvakker is geraakt door de dood van André, alleen niemand die het hardop uitspreekt. Het heeft iets…

‘Ja wat?’ bedenk ik me en al snel zeg ik tegen mezelf:
‘Ik ben geen echte fan van André.’
Dan schrik ik van mijn eigen gedachte. Snel corrigeer ik deze in: ‘Ik was geen echte fan van André.’  en op dat moment voel ik me oud. Heel oud.

‘Wat heb ik nu bereikt?‘ gaat er door mijn hoofd.
‘Wat had ik nog willen doen?‘
Voor mijn ogen zie ik een droom uiteen spatten. Het concert van André Hazes, waar ik ooit naar toe had gewild, zal ik nooit bijwonen. NOOIT!! Ik voel paniek en denk ineens: ‘Wat heb ik tot nu toe gedaan met mijn leven? Wat…  heb…  ik… tot… nu toe gedaan?’

Die dag, op 23 september 2004, in Amsterdam kreeg ik een schop onder mijn kont. Het zetje om te gaan doen wat ik altijd al had willen doen. Op die treurige dag stopte ik met dromen en ben ik gaan doen. Het was het begin van een bijzondere reis.

Een reis van ‘Bloed, Zweet en Tranen.’

We komen pas in actie als het pijn doet. Bijvoorbeeld na het verlies van een dierbare of bij ontslag. Dat zijn de momenten, dat het heden, verleden en de toekomst samenkomt en dat we kunnen zien wat er écht is. Dan pas gaan onze ogen open en zijn we bereid actie te ondernemen. Dat is wat er bij mij gebeurde na het overlijden van André Hazes.

Ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt door zijn dood. Ineens was er het besef dat ik nooit naar een concert van hem zou gaan. Het verleden lag niet meer in de toekomst, maar was vernietigd in het NU. Een voor mij harde en confronterende manier om anders naar mijn dromen te gaan kijken. Om te besluiten of het bij dromen alleen zou blijven of… dat ik wakker zou worden.

Ik koos voor het laatste en op 9 april 2006 liep ik mijn allereerste marathon, samen met de muziek André Hazes.

Jij ziet. Jij voelt. Gewoon: jij bent. 

Wil je meer lezen over mij, over mijn transformatie van bouwvakker naar coach of wat een burn-out met je leven kan doen? Vul dan hieronder je gegevens in en ontvang het GRATIS e-book “Voelen dat je leeft”

Ontvang het e-book

Voelen dat je leeft

Copyright 2019  |  All rights reserved  |  Privacy verklaring